Długo zastanawialiśmy się jak wydać poradnik piękności Owidiusza, ponieważ średniowieczny skryba przepisał tylko część poematu, zaledwie sto wierszy. Więcej nie przetrwało. Jak zatem wydać książkę, w której tekst zmieści się zaledwie na 2 kartkach? Jeżeli się doda wersję łacińską i ilustracje to będzie pięć kartek.

Książka nie zawsze miała formę zszytych w grzbiecie kartek, a czytanie nie zawsze łączyło się z ich odwracaniem. Papirus, materiał piśmienniczy, którego używano w starożytności przez ponad 3500 lat, kruchy, lecz dający się łatwo zwijać, narzucił formę książki jako długiej wstęgi sklejonych kart z drążkiem zwanym umbilicus, ułatwiającym czytanie.

Wpadliśmy więc na pomysł by wydać ją tak jak byłaby wydana w starożytności, tym bardziej, że utwór został napisany w 1 roku n.e.

Zwiedziliśmy więc muzea w Europie, posiadające starożytności i Afryce by znaleźć antyczną formę książki. Nigdzie jednak nie natrafiliśmy na oryginalny zwój. Były jedynie pojedyncze rozprostowane karty, umieszczone w specjalnych, bodajże hermetycznych, gablotach i w przyciemnionych pomieszczeniach.

Przestudiowaliśmy więc Historię naturalną Pliniusza Starszego, w której były wzmianki o papirusach. Przy okazji natknęliśmy się na merytoryczne błędy, odnośnie strony po której się pisało ale po wielu próbach udało nam się w końcu wydać poemat kosmetologiczny Owidiusza tak, jakby to uczynił wydawca w jego czasach.

Kształt książki, rodzaj i sposób umieszczenia ilustracji, pismo są takie, jak w starożytnym zwoju. Ponadto 30 pierwszych egzemplarzy jest wydrukowanych na oryginalnym egipskim papirusie, pozostałe zaś na papierze ręcznie czerpanym. Pierwsze 90 egzemplarzy ma ilustracje ręcznie barwione.